Omdat er geen directe aansluiting was met het vliegveldje in Soyo, moesten wij één of twee dagen in Luanda verblijven voordat we door konden vliegen naar Soyo. Wij vlogen met een Fokker 50, het befaamde 2-motorige propeller vliegtuig, wat erg leuk was. Volker Stevin had o.a. voor deze overblijfdagen een appartement gehuurd in Luanda en wel op de 9e verdieping. Er waren wel liften in dit appartement maar er was slechts zo’n twee uur water en elektra per dag beschikbaar. Welke van de twee uren per dag dat waren was wisselend en bij niemand bekend, zodat we geen risico durfden te nemen en maar de trap naar boven klommen, natuurlijk met je koffer en andere handbagage, want er werd gestolen als de raven. Maar deze martelgang werd weer ruimschoots goedgemaakt door het prachtige uitzicht.
Wij deden alles zelf, in Nederland waren de tekeningen gemaakt, al het materiaal besteld tot aan het kleinste boutje aan toe. Alles, maar dan ook alles wat betreft goederen en voedsel moest worden ingevoerd, er mocht geen beroep gedaan worden op de zeer schaarse locale middelen.
Het werk verliep voorspoedig en mijn werkzaamheden waren binnen drie maanden geklaard. Het contract was niet zodanig gecompliceerd en uitgebreid dat er grote aantallen Nederlanders voor nodig zouden zijn. Een projectleider, een tweetal uitvoerders, een heibaas, een mechanische monteur een lasser en een kok dat was het wel zo’n beetje. Locale mensen werden aangenomen voor het verrichten van de werkzaamheden en werden verdeeld over de Nederlandse uitvoerders.
De energievoorziening was bewust uitgevoerd als een vrij eenvoudige installatie. De drie generatoren (waarvan er altijd naar keuze één als reserve stand-by stond) konden bewust niet parallel geschakeld worden. De generatoren konden door middel van een selector switch ieder afzonderlijk of per stel (1 + 2 of 2 + 3 of 1 + 3) bijgeschakeld worden. De reden van deze eenvoudige installatie was dat een parallel bedrijfsmatige installatie toch de zorg en kennis, vooral bij eventuele storingen, nodig had van een elektrotechnisch geschoold iemand en die was op het werk, uit kostenoogpunt, niet aanwezig.
Het werk in Soyo bestond uit de bouw van een kademuur in de Congo rivier. De 'bagger' afdeling had een contract voor het uitbaggeren ter plaatse van de kademuur en directe omgeving naar de vaarroute en deze beide werken werden gelijktijdig uitgevoerd. De contracten hielden o.a. in dat alle materieel en materiaal, maar ook eten en onderkomens vanuit Nederland ingevoerd moesten worden. Er mocht geen beslag worden gelegd op de zeer schaarse locale goederen. Zo werden in eerste instantie diverse typen containers verscheept, zoals slaapcontainers, was- en toilet containers, keukencontainer, generatoren enz. Deze containers waren geheel prefab ingericht en direct klaar voor gebruik.
Al deze containers werden zodanig opgesteld dat met een minimum aan kosten een maximum aan profijt kon worden verkregen. Gelijktijdig werd begonnen met de opstelling en bouw van de meer definitieve accommodaties, zoals kantoor, werkplaats, opslagloods, cement opslagloods, labour accommodatie, bachelors accommodatie, generator opstelling, betoncentrale enz. Voor de watervoorziening werd gebruik gemaakt van een locale waterbron waarbij het water voordat het voor consumptie geschikt was eerst via een UV-filterinstallatie werd gevoerd waarbij alle schadelijk bacteriën enz. onschadelijk werden gemaakt. Al met al werd het een aardig compound annex werkplaats op een gebied van 145 x 55 mtr en een goeie uitvalbasis voor het tenderen naar andere werken, uiteindelijk ligt het olierijke Cabinda niet ver van Soyo.
Ik heb van het werk in Soyo geen foto's gemaakt, ik had n.l. geen fototoestel meegenomen omdat ik niet wist hoe de Russen en Cubanen daarop zouden reageren, misschien dachten ze wel dat ik kwam om te spioneren, overigens het bedrijf raadde het ons ook af.