Site Wim van Oel

2. Water voorziening
Op het werkterrein zelf was geen mogelijkheid om b.v. door het slaan van een bron water te verkrijgen dat geschikt was voor drinkwater of voor het maken van beton. Er zijn daarom een 2-tal waterdesalination plants besteld en gebouwd om aan de vraag te kunnen voldoen (zie foto linksonder). Dat er voor 2 indentieke installaties is gekozen had te maken met het feit dat er altijd de mogelijkheid bestond dat 1 unit door een storing uit produktie ging. Dit zou de betonproduktie ernstig kunnen vertragen en dit was met de toch al zeer krappe beton produktie tijd niet aanvaardbaar. De capaciteit van 1 unit was in principe groot genoeg om de watervoorziening veilig te stellen, mits deze unit dan wel 24 uur per dag produktie maakte. Vier grote opslagtanks zorgden er voor dat er altijd genoeg water in voorraad was. Voordat het water geschikt was voor drinkwater moest er nog wel verschillende chemicaliën aan worden toegevoegt. Voor het maken van beton was dit uiteraard niet nodig.
Pompsystemen zorgden ervoor dat het drinkwater op alle plaatsen van het werk in voldoende hoeveelheden aanwezig was.

4. Communicatie systemen
De communicatie op de diverse werkterreinen onderling en met het hoofdkantoor was vaak een moeizaam gebeuren. Dat kwam enerzijds door de slechte klimatologische omstandigheden en anderzijds omdat er van overheidswege een aantal beperkingen waren opgelegd. Een telefoon aansluiting van het werk op het telefoonsysteem van het stadje Jubail was niet mogelijk. Op het werk en in het VHC dorp waren telefoon centrales geinstalleerd en de onderlinge verbinding Site - VHC dorp was draadloos geregeld. Alle kantoren in het hoofdkantoor en de diverse kantoren op het werk zelf werden voorzien van telefoon aansluitingen.

Een absoluut noodzakelijke directe verbinding met het hoofdkantoor van Adriaan Volker (als penvoerder) stuitte ook op veel bezwaren. Wat wel mocht en is ook prompt gedaan was een directe verbinding vanaf een schip door middel van een telexverbinding, een z.g. T.O.R. verbinding Telex Over Radio. Het hoofdkantoor van Adriaan Volker zorgden dan weer voor de communicatie naar Hochtief en CCC. Dit alles was een vrij dure grap, hiervoor werd speciaal een sleepboot met bemanning buitengaats gehouden.

De communicatie op de Site en de Quarry werd onderhouden met Motorola walkie-talkies, deze voldeden prima. De communicatie tussen de diverse sleepboten, onderlossers, pontons en diverse andere vaartuigen werd onderhouden met VHF verbindingen. Al met al een vrij uitgebreid pakket apperatuur dat in eigen beheer werd onderhouden en zonodig gerepareerd.

De verschillende lokale overheden van Jubail konden op zeer korte termijn geen of onvoldoende water en elektriciteit leveren voor het realiseren van een werk van deze omvang. Alle permanenten voorzieningen w.b. power stations en waterdesalination plants voor de bedrijven die gebruik zullen gaan maken van deze installaties, moesten nog gebouwd gaan worden en waren zeker niet klaar als VHC met hun werk begon.
Dat was vanaf het allereerste begin duidelijk en daarom moesten al deze voorzieningen op zeer korte termijn door VHC zelf gerealiseerd worden.
Hiervoor moesten de volgende algemene voorzieningen worden ontworpen, getekend, besteld, verscheept en op het werk worden geinstalleerd:

    1) energie opwekking en transport
    2) watervoorziening
    3) luchtvoorziening
    4) communicatie systemen
    5) riolering systeem.

1. Energie opwekking en transport
Er was vanaf het begin, dus bij het ontwerpen van de tijdelijke elektrische energie voorziening, door het management gesteld dat er geen produktie verlies door elektriciteit uitval plaats mocht vinden. Een niet geringe eis, natuurlijk een afzonderlijke verbruiker(s) kon door kortsluiting, overbelasting of kabelbreuk o.i.d. wel uitvallen, maar de totale elektrische energievoorziening op het werk moest onder alle omstandigheden gewaarborgd blijven. Een kleine rekensom leerde dat één dag produktie verlies een bedrag liet zien van de aanneemsom / aantal dagen is een waarde van tientallen miljoenen guldens. Voor dit geld kon je nog wel een paar betrouwbare systemen bedenken.

De grote afmeting van het werkterrein maakte daarom de keuze noodzakelijk van:
1. een groot aantal kleinere decentrale generator opstellingen, of
2. één Centraal Site Powerhouse van voldoende capaciteit om het gehele werkterrein van elektrische energie te voorzien.
Beide mogelijkheden hadden hun specifieke voor- en nadelen. Na zorgvuldige afweging is uiteindelijk toch gekozen voor één Centraal Site Powerhouse.

Het Site Powerhouse werd opgebouwd uit een totaal van 2 x 3 generatoren van 1.250 kVA per stuk. Drie stuks generatoren werden geleverd door/via Adriaan Volker en 3 stuks geleverd door Hochtief/Polyma. De opstelling van de generatoren en dus ook het Powerhouse zelf was fysiek in het midden gescheiden door een extra bay, om zoveel mogelijk de verschillende wijze van opzet zo goed mogelijk tot hun recht te laten komen en de kans op storingen zovee; mogelijk uit te sluiten. De keuze van de generator leverantie door 2 bedrijven was een management beslissing.

De filosofie achter de opzet van het Powerhouse bij A.V.C.E. en Hochtief was nogal verschillend. Daar waar het bij A.V.C.E. ging om een opzet van 1 x 3 generatoren, was het bij de Hochtief opzet 3 x 1 generatoren. Dit lijkt wel hetzelfde, maar is het niet. Bij de engineering door A.V.C.E. is vanaf het begin gekozen voor een geïntrigeerd Powerhouse set-up met 3 generatoren. Bij de Hochtief opzet was het zoveel mogelijk een set-up van 3 aparte generatoren.

De uitgestrektheid van het werkterrein maakte het noodzakelijk dat voor de energietransport met een middenspanning van 11 kV gewerkt moest gaan worden. De voorwaarde dat onder alle omstandigheden de energievoorziening moest worden gewaarborgd is enerzijds bereikt door een Powerhouse te ontwerpen met voldoende reserve capaciteit en anderzijds door de transformatorstations in een z.g. middenspannings ringleiding systeem op te nemen. Er zijn in feite 2 complete middenspannings ringleidingen aangelegd om te zware middenspanningskabels te voorkomen. In deze twee ringleidingen werden op strategische punten een 10-tal transformatorstations geplaatst

   Het Site Powerhouse kon theoretisch 6 x 1.250 kVA x 0,8 = 6.000 kVA leveren. Het totaal geïnstalleerd vermogen van alle op het Jubail Site Powerhouse aangesloten elektrische verbruikers was b.v. op 19 april 1978, 9.220 kVA is ± 6.900 kW. De eerste indruk is dat de capaciteit van het Powerhouse flink te klein was. Bij het ontwerpen van het Powerstation was er ook nog eens van uitgegaan dat er één generator door reparatie uit produktie kon zijn en een andere generator in storing was danwel geserviced moest worden. Dit hield in dat gerekend werd met een capaciteit van 4 x 1.250 kVA x 0,8 = 4.000 kVA, dat konstant beschikbaar moest zijn. Het hoogste max. energie verbruik gemeten in 1978 is in de maand september geweest n.l. 2.520 kW is ± 3.350 kVA. De gelijktijdigheidsfactor van het geïnstalleerd vermogen t.o.v. het werkelijk gevraagde vermogen was hier dus ± 35%. Er was een gigantisch verschil in energie verbruik te zien gedurende de ’warme’ en ’koele’ perioden. Zo was het maximale energie verbruik in november 1978 zo’n 1.800 kW, een verschil van 720 kW met de maand september, wat haast de capaciteit was van één generator.

   De opgewekte generatorspanning was 380/400 Volt en werd d.m.v. step-up transformatoren naar 11 kV getransformeerd. Via de 2 middenspannings ringleidingen werden hierop in totaal 10 transformatorstations aangesloten. In deze transformatorstations werd de 11 kV weer d.m.v. step-down transformatoren naar een werkzame 380/400 Volt getransformeerd, voor de aansluiting naar de diverse gebruikers.

   Er heeft zich gedurende het hele werk nimmer een situatie voorgedaan waardoor er een tekort aan elektrisch vermogen is ontstaan en hiermee was aan de doelstelling "geen produktie verlies door elektriciteits uitval" voldaan.