Helaas was ook hier weer de tijd veel te kort om nog meer te bezichtigen in en rondom Tayma. Er zijn nog verschillende rotstekeningen in het Taimanite Thamudic schrift op de Jebel Ghunaim, we hebben er nog wel naar gezocht maar ze helaas niet kunnen vinden. We vervolgden onze weg richting Medina Saleh het doel van onze tocht. Het landschap waar we doortrokken was van vulkanische oorsprong, heuvels en vlakten lagen bezaait met zwart gesteente.
Het was nog een 400 km rijden en kwamen weer in het donker aan. Onze eerste zorg was dan ook het vinden van een geschikte plaats om de nacht door te brengen. Het gehele gebied rondom Medina Saleh is zonder schriftelijke toestemming niet toegankelijk. Nadat we het 'kamp' hadden opgeslagen, gingen Derrick en ik op zoek naar de politie om te proberen al een afspraak te maken voor de volgende dag om het gebied te mogen bezichtigen. We wilden als het even kon dezelfde avond alles regelen om de volgende dag geen tijd te hoeven verliezen.

   We reden maar op het eerste licht af dat we zagen en kwamen bij een paar golf platen huisjes. Nadat Derrick zo goed en zo kwaad als het ging in het Arabisch ons doel had uitgelegd, werden we uitgenodigd in één van de huisjes in de kring van de al aanwezige Arabieren plaats te nemen. Na de begroetingen over en weer werd er Arabische koffie geserveerd en na de koffie volgde de thee. Terwijl we daar zo zaten te drinken, kregen we bezoek van de Emir. Later bleek dat hij in het aangrenzende huis woonde.

   Het was een hele verschijning, met zijn prachtig geborduurde mantel en volle grijze baard. Een Emir heeft ongeveer de functie als bij ons een burgemeester en is dus de autoriteit ter plaatse.
Iedereen vloog onmiddellijk overeind bij zijn binnenkomst, wij natuurlijk ook en begroeten de Emir zo goed en kwaad als wij dat konden. Eén van de schoolgaande jongens, die wat Engels sprak, vertaalde voor de Emir ons doel op de late avond. Na alweer thee drinken bracht één van de jongere mannen ons naar het politiebureau, maar de dienstdoende agenten waren op patrouille en men wist niet hoe laat ze terugkwamen.

   We waren net terug in ons eigen ’kamp’ en maakten al aanstalten om te gaan slapen, toen de man die ons naar het politiebureau had gebracht, aankwam met de Emir. De Emir nodigde ons vieren uit om de nacht in zijn huis door te brengen. Aan de ene kant kwam ons dat wel goed uit, we hoefden dan immers de nacht niet in de open lucht door te brengen. Maar aan de andere kant wilden we ook onze stretch bedden niet meenemen en moesten, meende we, om onze solidariteit met de Emir te tonen, met de Emir en overige mannen maar op de harde grond gaan slapen.

   Na ons ’kamp’ weer afgebroken te hebben, reden we met onze wagens achter de Emir aan naar zijn huis en kregen er onze slaapplaatsen toegewezen. Wij lagen keurig met ons vieren op een rijtje op een Perzisch tapijt, dat op het zand was uitgespreid en probeerden door het draaien met onze heupen in het zand een zo aangenaam mogelijke slaap positie te krijgen.
We lagen eigenlijk net een beetje goed op onze plaatsen, toen de Emir binnenkwam. Blijkbaar waren de gevoelens van solidariteit niet wederzijds, want de Emir bracht een groot dik Pullman matras mee, en was binnen een paar minuten in diepe slaap. Voor ons was deze nacht een ware kwelling, want ook het ogenschijnlijk ’zachte’ zand kan na verloop van tijd ongelooflijk hard worden.